Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

         ''Σουίτς''


          Μπρος στον δρόμο που χάραξε ή Βίβιεν Ουέστγουντ, o Ραμμ Ελλ Ζηη, o Μάρκελος Νύκτας, ο Φελίξ Γκουαταρί, ο Πάμπλο Νερούδα και ο Ζαν Ζακ Κουστώ.      
          Είμαστε οι εκφραστές της ελευθερίας.
          Λευτεριά στα ιερά χώματα των Ιχανκθουϊγουάϊ  και Ισαγιάθι ή ινδιάνων της Ντακότα όπως συνηθίζουμε να λέμε οι λευκοί που μπερδέψαμε την Ανατολή με την Δύση.
         Η Συρία βομβαρδίζεται, Η Βενεζουέλα πεινάει, η Αφρική διψάει.
         Πρέπει να σταματήσει αυτός ο πόλεμος και το πείραμα που έχουν ονομάσει ''κρίση''. Ένα ατελείωτο κυνήγι του μαύρου χρυσού. Και ζητάνε να πληρώσουν οι λαοί το λογαριασμό αυτού του ανούσιου πολέμου. Οι πάγοι λιώνουν οι υπόλοιποι οργανισμοί του πλανήτη μας υποφέρουν απ`την απληστία μας. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα καταστρέφουν το κλίμα της Γης.
        Είναι πολύ σημαντικός σταθμός στην ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι απαραίτητη η στροφή της ανθρωπότητας στην πράσινη ενέργεια.
        Είμαστε όλοι αδέρφια με το ίδιο Ντι Εν Εϊ, απόγονοι των Χόμο Σάπιενς που ξεκίνησαν το ταξίδι τους πριν από 200.000 χρόνια απ`την κεντρική Αφρική και κατέκτησαν όλο τον Πλανήτη. Αν φερθούμε σοφά μπορούμε να κατακτήσουμε και άλλα ηλιακά συστήματα πριν ο ήλιος μας γεράσει.
           Αγώνας για την Ελευθερία, ισότητα, Ανεξαρτησία.
        Ζητώ η ελληνοτουρκική φιλία, τέρμα στον ανταγωνισμό των εξοπλισμών.
        Ανοίξτε τα σύνορα για τους πρόσφυγες.
        Σταματήστε τον πόλεμο
        Φορολογήστε τα ρομπότ που μας παίρνουν τις δουλειές.
        Και κάντε στροφή στην πράσινη ενέργεια.
        Ο άνεμος, τα κύματα, ο ήλιος, και η θερμότητα της γης είναι αρκετά για να μας ζεστάνουν και να κινήσουν τις μηχανές.
        Σεβασμός στους υπόλοιπους οργανισμούς του πλανήτη μας σε θάλασσες, ουρανούς και στεριά.
       Πού είναι οι διανοούμενοι;
       Ας εκμεταλεταλευτούμε την γνώση και την ελευθερία της ηλεκτρονικής επικοινωνίας και ας παλέψουμε για τα αυτονόητα πριν να είναι αργά.
       Ας μην αφήσουμε τη ακροδεξιά να κουρέψει τον πλανήτη.
       Ζήτω τα μακριά μαλλιά.
       Το μίσος, ο ρατσισμός, ο σεξισμός  και ο σπισισμός δεν θα περάσουν
       Η βια φέρνει μόνο βια.
       Πράσινη Ενέργεια -Ελευθερία ζώων και ανθρώπων - Ειρήνη

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

''Bolivar''


Acrilycs on camvas, 78x129 cm, 2017

''Μπολιβάρ''

 Η αλήθεια είναι πως ό,τι γνώριζα για τον Μπολίβαρ ήταν απ`τον Εγγονόπουλο. Στο μυαλό μου δηλαδή τον είχα σαν ένα μυθολογικό πλάσμα παρά σαν μια πραγματική προσωπικότητα. 
Μπολιβάρ! Ωραίος σαν Έλληνας.
 Δίκαιος ελευθερωτής σαν τον Οδυσσέα Ανδρούτσο που φυλάκισαν οι Έλληνες στην Ακρόπολη και ο Νέγρος του Μοριά αναφέρει στη ''Μπέσα'' που άμεσα αντιδρά. 
 le coeur d'un homme vaut tout l or d un pays!
Η καρδία ενός άνδρα αξίζει όσο όλο το χρυσό μιας πατρίδας;
 Ελλάδα και Βενεζουέλα έχουν παράλληλες ιστορίες, πόνους, θυσίες μα και νίκες. 
Εμπνευσμένη απ`την γαλλική επανάσταση η απελευθέρωση.
Κι η επανάσταση απ`τον Ρουσσώ και τον Βολταίρο.
Κοραζόν
Οι Έλληνες λίγα ξέρουμε για την Λατινική Αμερική. Ο Τσιτσάνης τραγουδούσε για ένα φίνο ακρογιάλι στην Παραγουάη, ενώ η Παραγουάη δεν βρέχεται απ`την Θάλασσα. 
Κοραζον
Είναι πια καιρός για μεσσιανισμούς; 
Πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε εξαρτημένοι απ`το μαύρο χρυσό.
Μπολίβαρ - πρότυπο του Τσάβες.
Κοραζόν
Σε ζωγράφισα δίχως χαρακτηριστικά να μοιάζεις με σύμβολο αν και ήσουν ούτως η άλλως,
οπότε για να συμβολίζεις τα σύμβολα.
Ολόκληρος ο κόσμος θα βυθιστεί στα πικρά σκοτάδια δίχως αυτά.
Μπογιάκα, Αγιακούτσο δεν ήμουνα εκεί.
Με το χέρι στην καρδιά σαν τον Ναπολέων που τόσο θαύμαζες. 
Βρας, αλβανιστί φωτιά: Μπολιβάρ!
Σε τραγούδησε κι ο Μάνος.
Τελικά αυτά είναι που ενώνουν τις πατρίδες μιας και όλοι είμαστε αδέρφια.
Όχι, στην αδικία και την απληστία των κατακτητών.






Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

 ''Athens is the new Athens''




''Αθήνα Είναι η Νέα Αθήνα'

       H γενιά του ''η αμήχανη στιγμή πιο θα σέβεστε πεθαίνεις αυτή η μάστιγα'' βαρέθηκε τα φρόουζεν γίογκουρτ και δοκίμασε τα φαλάφελ. Η Αθήνα έχει μια έπαρση αυτό τον καιρό αλλά όχι λούμπεν όπως τον Ολυμπιακών αγώνων που το φόρεμα της Μπγίορκ δεν σηκώθηκε ποτέ. Να'ναι καλά ο Παπαϊωάννου που την έφερε, αν και εγώ τα είδα όλα αυτά τότε από την Ιταλική τηλεόραση. Είναι μια έπαρση λίγο πιο ευαίσθητη λόγο της επικείμενης ντοκουμέντα που έχει τον πολύ όμορφο και διπλωματικό τίτλο ''Λέρνινγκ φρομ Άθενζ''. Αν και νομίζω πως μάλλον το αντίθετο θα συμβεί και εμείς θα μάθουμε απ`το Κάσσελ πώς απενοχοποιήται το χίπστερ που μετά τα τριάντα γίνετε το νέο ιντελέκτσουαλ, πως τα μούσια δεν είναι πια ιν, ότι τα κουρέματα Μίστερ Σποκ ή το στυλ ξυρισμένος ελεκτρο-χίπις είναι το νέο κουλ και τίποτα το ενδιάμεσο. Μετριότητες τύπου τατουάζ μανίκι και γεννιάδα μοναχού δεν χωράνε πια εδώ. Θέλει πιο εξτραβαγκάνζα αλλά ακτιβίστικη και όχι απλά γλαμ ροκ όπως του Μπόουι. Κατασταλτικά χημικά μυρίζουν μόνο τα Εξάρχεια κάποια γραφικά Σαββατόβραδα. Το όκιουπαϊ γουόλστριτ και οι ιντιγκνάντος της Ισπανίας ήταν το εφαλτήριο των Αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος που δεν είναι πλέον κουλ. Πάλι όμως είμαστε στο κέντρο της επικαιρότητας και πρέπει να κάνουμε μια πρόταση, κάτι να τους δείξουμε, να τους μάθουμε όπως μας ζητάνε. Μπορεί να είμαστε και σαν τα ποντίκια των εργαστηρίων που κάνουν πειράματα οι βιολόγοι-γενετιστές και περιμένουν να μάθουν κάτι από αυτά, τα λεγόμενα πειραματόζωα. Μπορεί να είμαστε σαν αυτά και το πείραμα να το έχουν ονομάσει ''η κρίση''. Πολλές φορές τα πειραματόζωα έχουν τραγικό τέλος αλλά αυτό δεν είναι και πολύ σημαντικό καθώς το μείζον ζήτημα είναι το πείραμα και ο σκοπός τους τον οποίο είμαι πολύ μικρός για να αντιληφθώ όπως και το πλέον των αναγνωστών αυτού του κειμένου που δεν ανήκουν στο ένα τις εκατό της ελίτ του πλανήτη μας. Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ένα πολύ σημαντικό τέρνινγκ πόιντ μετά και την ανακάλυψη του ηλιακού συστήματος με ένα νεότερο αστέρι που βρίσκεται μερικές δεκάδες έτη φωτός από εδώ και αυτό μας έδωσε μια νέα ελπίδα τώρα που εξαντλήσαμε τους πόρους αυτού του πλανήτη και ο ήλιος μας γερνάει. Το θέμα είναι να καταφέρουμε να φτάσουμε εκεί που είναι διόλου αδύνατο μιας και πριν εκατό χρόνια δεν φανταζόμασταν πλην του Ιουλίου Βερν ταξίδια στο διάστημα. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται σπισιστικά και δεν έχουν και πολύ σχέση με τον τίτλο, οπότε θα σταματήσω να γράφω... Ελπίζω το πείραμα να είναι επιφανειακό και να δοκιμάσουν πάνω μας μόνο τα νέα κουρέματα και τα παρδαλά μπουφάν. Από την άλλη τι να μάθουν και από εμάς, ότι ήταν να μάθει η δύση από την Αθήνα το έμαθε στην αναγέννηση που απ`την Ελλάδα ποτέ δεν πέρασε. Η εποχή μας είναι άραγε ένας νέος διαφωτισμός ή ένας μεσαίωνας; Μήπως κάτι καινούριο; Το ίντερνετ είναι η νέα τυπογραφία; Το ουικιπίντια η νέα εγκυκλοπαίδεια;  O Ντελέζ νέος Ρουσσώ. Μάλλον δεν θα ζήσουμε αρκετά για να μάθουμε. 
       Ελπίζω να προλάβω να κουρευτώ κατάλληλα πριν τον Απρίλιο που φτάνει η Ντοκουμέντα και ευχαριστώ την Ελένη που μου πήρε ξυριστική μηχανή έγκαιρα. Άντε να φύγει και αυτό να μιλάμε για την μετά-Ντοκουμέντα εποχή, όπως την μετά-2004 εποχή, που δεν μας πήγε πολύ καλά ομολογουμένως.
Συγνώμη για τα κλισέ του παραπάνω κειμένου.
Ραντεβού στα κομμωτήρια αδέλφια.
       Πις

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017


''Sweet Screams''
original printed photos collage on canvas and acrilycs, 100X100 cm, 2017. TRUMPOMANIA 

This artwork is a combination of my photography and my graffiti background.
 Its a collage of photos of my own mouth for a project that i did whille i was studying photography, on top of which i wrote freehanded and quick, in the same way i am doing it on the streets, the slogan ''switch to green energy ''.
The mouths represent the voices of protesters and i chose a rough style to remind protest signs. 
  I know this looks that has nothing to do with the new Republican administration but this is not true. When i read the concept of our show i had the feeling  that i wanted to send a message to the new republican administration. If i had an opportunity to be face to face with the new president i would ask him to switch to green energy as im writing on the artwork . 
The humanity has a lot of issues nowadays. Hunger, wars, discriminations, sexism, racicm...
But the most important of all is the climate change that affects all the living species of our planet. Changing our souces to green power will eliminate this problem but because of the greed of some elites this won't be in the agenda.
  Religions all teach love and not wars . 
Wars is happening to control  resources that provide energy.
If we switch to green energy there will be no reason to fight each other. 
The balance of the wealth will change and it will be more fair and the most importantly we wil stop producing so much CO2.

Exhibition runs March 2- March 16th, 2017
Opening Reception Friday March 3rd  7-10pm

SALOMON ARTS TRIBECA
83 Leonard St 
NYC, NY 10013




Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017


Global Graffiti Project
Univercity of  Michigan
USA 


''Γαλήνη''

    Η καθαρά Δευτέρα είναι η αγαπημένη μου γιορτή. Είναι ίσως η τελευταία γιορτή που δεν έχει αλλοτριωθεί τόσο όσο το καρναβάλι που μοιάζει με κακέκτυπο του βραζιλιάνικου σε μια ποστ αποκαλύπτικ έκδοση με τα μπουφάν μας πάνω απ`τα φτηνά γυαλιστερά συνθετικά υφάσματα, σε μετωπική σύγκρουση με το Αμερικάνικο Χάλοουίν και τα τρομακτικά του τέρατα τα ντελαπόγκο, λα κουκαράτσα και τις λαμπάντες δεν βγάζει κανένα νόημα, δεν είναι καν πολυπολιτισμικό, είναι κακέκτυπο. Για τα Χριστούγεννα να μην μιλήσω καλύτερα που έχουν καταντήσει σαν μια εφιαλτική διαφήμιση της κόκα κόλα. Ενώ η καθαρά Δευτέρα έχει καταφέρει ακόμα και σήμερα την εποχή που όλα αλλάζουν να μείνει ''καθαρή''. Μια λαγάνα, λίγος ταραμάς και ένα κομμάτι χαλβά είναι αρκετά για να την γιορτάσεις. Μην ξεχνάμε όμως τον χαρταετό. Με τον αδερφό μου τον Άρη είχαμε σκάλωμα με τον χαρταετό, όπως με το skate ας πούμε. Φτιάχναμε τους χαρταετούς μας μόνοι μας, ένα μήνα πριν την Καθαρά Δευτέρα, δηλαδή κοντά στην έναρξη του τριωδίου. Δεν μας ενδιέφεραν πολύ οι μεταμφιέσεις σε ζορό, νίντζα, καουμπόι, το μυαλό μας ήταν στις πτήσεις του χαρταετού. Συνήθως φτιάχναμε τρεις διαφορετικού μεγέθους για να πετάνε ανάλογα με την δύναμη του αέρα. Υπήρχαν και άλλοι σκαλωμένοι σαν εμάς που κατέβαιναν στα βράχια της Πειραϊκής και πετούσαν τους χαρταετούς τους με μαεστρία. Όταν ο αέρας ήταν καλός αρκούσε απλά να τον σηκώσω πάνω απ`το κεφάλι μου και ο Άρης τραβούσε την καλούμπα δύό φορές και ο αετός σε λίγα λεπτά είχε φτάσει πάνω απ την Ψυτάλλεια που τώρα είναι ο βιολογικός καθαρισμός που ξεπλένει τα νερά του Σαρωνικού.  Όποτε αναφέρομαι στην Ψυτάλλεια στο μυαλό μου έρχονται οι μαρτυρίες τον εξόριστων που έκαναν στάση σε αυτό το νησάκι του Σαρωνικού. Αργότερα ο Άρης έφυγε μετανάστης στην Ιταλία και μόνος μου δεν το συνέχισα το ''άθλημα'' αλλά πάντα ζήλευα αυτούς που πετούσαν χαρταετούς αλλά όχι αυτούς τους κινέζικους που μοιάζουν με σαΐτες. Προτιμώ του εξάγωνους που απεικονίζονται στην ζωγραφική μας. Σαν αυτούς που έφτιαχνε ο Ακριθάκης. 
       Πάντα ήθελα να φτιάξω έναν στην ενήλικη ζωή μου αλλά δεν τα είχα καταφέρει ως τώρα. Τον τελευταίο είχα φτιάξει με μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών και τρία καλάμια απ`την παραλία της γλυφάδας στην Κέρκυρα. Τον είχαμε πετάξει με τον Ακύλε, τον Κούδα, την Μάρω, την Αθηνά και τον Βαγγέλη. Κάποιος πρέπει να έχει και φωτογραφίες από εκείνη την μέρα, χίπηδες κανονικοί ήμασταν τότε. Την εποχή του Μάνου Τσάο και των αγώνων της Γένοβα. Για να φτιάξεις όμως χαρταετό πρέπει να έχεις Γαλήνη, να είσαι καθαρός σαν την Δευτέρα και να είσαι και με τους σωστούς ανθρώπους γύρο σου.  Φέτος τα κατάφερα και έφτιαξα τον δικό μου αετό. Δυστυχώς δεν είχε αέρα και δεν πέταξε. Κανέναν δεν είδα να πετάει την Δευτέρα ούτως η άλλως διότι ο άνεμος ήταν αδύναμος, δεν κουνιόταν φύλλο. Μόνο αυτοί οι πλαστικοί οι κινέζικοι πέταξαν που πετούν και με ένα φύσημα αλλά δεν πάνε ψηλά και δεν είναι όμορφοι.
      Την προηγούμενη έβαψα και την πόρτα του ξενοδοχείου ''Γαλήνη''
Καλή Σαρακοστή.




Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017


Athens.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017


''Phallos at Delos''

Είμαστε οι σπασμένοι απ`τους χριστιανούς φαλλοί που ακόμα στέκουν ορθιοί στην Δήλο.
 Εμάς, δεν θα μας πάρετε.
Είμαστε τα παιδιά που ο Νιόνιος δεν ξέρει τι να τους παίξει.
Ξανά, ξανά, ξανα.
Είμαστε αυτοί που στέκονται δίπλα σου στα λάϊβ του Λάρυγγα.
Δεν έχουμε μάτια λέιζερ και τα μαλλιά τιρκουάζ.
Είμαστε οι αληθινοί.





Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016


''Do You Hear What I Hear?''



Making of the cover for the christmas song of the greek singer Monika.
 Free download at http://www.monikalive.com/ .

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016


''Αθενς Λαβ Εντ Ποπ Κορν''

Για το Γκλαμ;

-Ναι, για το γκλαμ.
-Μετά την παρακμή των σίξτιζ που είχαν πιο συλλογικά προτάγματα…
-Οι χίπις.
-… τον αδιέξοδο πειραματισμό των σέβεντιζ, ο μόνος τρόπος ζωής και μουσικής που έδωσε το πρότυπό του στη σόουμπιζ του τζέτσετ. Ο εθνικός σταρ δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Μπάουι. Αποκάλυψε την ενδότερη ιστορία του ροκ εντ ρολ που ήταν η πόζα αλλά και ένας τρόπος να υπάρχεις διαφορετικά, προτείνοντας σου μια μαγική, εξωγήινη λύση. Ο σταρ δεν είναι πια ένας από εμάς αλλά συμπυκνώνει τις μοναδικές στιγμές που μπορούμε να ανεχτούμε τον εαυτό μας, μεικινγκ λοβ γουιθ χιζ ιγκο, λέει ο Μπάουι. Ενάντια στην ψεύτικη στροφή προς τον εαυτό που είναι το νιου γουέιβ, που θέλει να μας πείσει ότι υπάρχει μία ουσία μετά του πανκ. Το γκλαμ σε αντίθεση με αυτό συνιστά τη μόνη βιώσιμη εναλλακτική του εαυτού.
-Ε βάλε λίγο Μπίtλζ

Τζούνιους Φρέϊ & Κακάο Ροκς
27/11/2016



Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016


''Oldschool Meeting vol.4''

        Ευχαριστώ πολύ τον Τουίγιο που με κάλεσε να βάψω στο τέταρτο Όλντ Σκούλ Γκραφίτι Μίτινγκ. Αυτό που έκανα βέβαια δεν ξέρω αν έχει κάποια σχέση με το γκραφίτι και το έκανα σε ένα κτήριο πιο δίπλα απ`την μάντρα του γηπέδου Τραχώνων, καθώς καθυστέρησα λόγο ταξιδιού. Τα κατάφερα όμως να είμαι εκεί.
        Το κομμάτι αυτό είναι τρίμπιουτ στην ελληνική μοντέρνα ζωγραφική. Πολλοί με κατηγορούν πως αυτά που κάνω είναι 40 χρόνια πίσω και ίσως έχουν δίκιο. Αυτός είναι όμως ο σκοπός μου, να συνεχίσω την παράδοση της ελληνικής μοντέρνας ζωγραφικής και να την εντάξω στο πλαίσιο του γκραφίτι που έχει κατακλύσει τον πλανήτη μας. 


Αυτές οι συκιές φυτρώνουν παντού. Δεν τις σταματάει τίποτα!




''Ιεράπετρα''

Το πλοίο από Πειραιά φεύγει το βράδυ, απ`το κατάστρωμα φαίνονται τα φώτα της κορυφής του Υμηττού και νομίζεις πως αν απλώσεις το χέρι θα φτάσεις την ακρόπολη και θα την βάλεις στην τσέπη σου για σουβενίρ. Σκέιτμπόρντ στο πλοίο που το Νοέμβρη είναι σχεδόν άδειο. Φτάνεις Ηράκλειο και παίρνεις το ΚΤΕΛ για Ιεράπετρα. Πολύ όμορφα. Ο Νοτιάς φέρνει σύννεφα πάνω απ`το νησί αλλά είναι ζεστός και τα νερά ακόμη πιο ζεστά.
        Βρήκαμε ένα παράξενο κτίσμα δίπλα στην θάλασσα, που δεν κατάλαβα ποια είναι η χρήση του. Μάλλον καταφύγιο του πολέμου ή ψαράδικο, δεν ξέρω. Είναι δίπλα στο μπίτς μπαρ Waikiki. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί επιλέγουν σε παραδεισένιους προορισμούς όπως τα Ιεράπετρα να δώσουν όνομα στα μαγαζιά τους από άλλους τουριστικούς προορισμούς. Δεν νομίζω να υπάρχει στη Χονολουλού μπαράκι που να το λένε Ιεράπετρα. Waikiki  εκτός απο σερφοπαραλία στη Χονολουλού ήταν και ένα μπράντ παιδικών ρούχων. Το 1996 η θεία μου η Γιώτα απ`την Αμερική μου είχε φέρει τότε μια κόκκινη μπλούζα με ένα τύπωμα στη πλάτη. Το σχέδιο είχε μια μαϊμού και ένα σπρέι. Νομίζω αυτή ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα πως το γκράφιτι έχει μπει για τα καλά στην κουλτούρα του κόσμου και δεν είναι απλά μια αλητεία που κάνει ο Μπάρτ Σίμσον ή μπάκραουντ σε κάποιο βίντεο κλιπ των Naughty by Nature ή βανδαλισμός σε ράμπες του Τhrasher μάγκαζιν.  Έβαψα την πόρτα του παράξενου κτηρίου το βράδυ γιατί δεν ήξερα τι αντίδραση θα είχαν οι ντόπιοι που δεν είναι εξοικειωμένοι με το στρητ αρτ. Σκέφτηκα πως ακόμα και αν αυτό που έκανα δεν είναι ωραίο ή δεν ταιριάζει με το περιβάλλον έδωσα λίγο χρόνο ζωής στην πορτούλα που έχει φάει η σκουριά. Ρώτησα την επόμενη μέρα τον Ζέφυρο αν του αρέσει και με αφοπλιστική ειλικρίνεια μου είπε πως είναι πολύ άσχημο αυτό που έκανα αλλά μυρίζει ωραία και ακούμπησε την μύτη του στο μέταλλο ρουφώντας απ`τα ρουθούνια του τον λιβυκό αέρα με την αστεία μυρωδιά των 94. 

Χάρηκα πολύ που σας είδα και υπόσχομαι στον Μάνο πως θα επιστρέψω σύντομα να πιούμε ρακές. 



Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016


''Pirée 1944''
295x190 cm, acrylics on canvas, 2014.


@Pirée, Kastoros 78, Pireus, Greece.

     Το έργο αυτό ονόμασα, Πειραιάς 1944. Αφορμή ήταν μια συνέντευξη του κωμικού Κώστα Βουτσά που διάβασα κάποτε. Μιλούσε για τον βομβαρδισμό του Πειραιά τον Γενάρη του 1944. Δεν περίμενα ένας κωμικός να με συγκινήσει τόσο και να με κάνει να νιώσω την φρίκη του πολέμου.
       Με τον Πειραιά έχω ιδιαίτερο δέσιμο, εκεί πέρασα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, δίπλα στην θάλασσα. Ήμουν πολύ τυχερός γιατί πήγα σε ένα απ`τα πιο όμορφα δημοτικά σχολεία της Ελλάδας, το 54ο δημοτικό σχολείο Πειραιά. Χτισμένο δίπλα στην θάλασσα πάνω απ τα τείχη του Θεμιστοκλή. Θυμάμαι τον διευθυντή μας να διακόπτει το μάθημα για να δούμε το ηλιοβασίλεμα ή τα δελφίνια που ταξίδευαν την άνοιξη στον Σαρωνικό ενώ μας διάβαζε την Γέννεση του Ελύτη. Τα πλοία να μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι και τους πιλότους να τα καθοδηγούν. Την σχολή δοκίμων που κάθε χρόνο του Αϊ Νικόλα βαρούσε κανονιές. Την καθαρά Δευτέρα να πετάμε χαρταετό στον σταυρό και να περιμένουμε να ανοίξει ο καιρός για να βουτήξουμε στη θάλασσα κρυφά δίπλα στον Φλωρινιώτη και μετά να γυρίζουμε σπίτι και τα ρούχα μας να μυρίζουν πετρέλαιο.
Τα πρώτα γκραφίτι στο πολυκλαδικό και σκέιτ στο δημοτικό θέατρο.
        Ο Πειραιάς είναι απ`τα πιο όμορφα λιμάνια της Μεσογείου και πρέπει αυτό να το φυλάξουμε.
Μου πήρε σχεδόν ένα μήνα να ολοκληρώσω αυτό το έργο με δυσεύρετα ακρυλικά τον Αύγουστο του 2014. Προοριζόταν για την ομαδική έκθεση Like New που επιμελήθηκε ο Ανδρέας Φακής την ίδια χρονιά, όμως το έργο ήταν πολύ μεγάλο για να εκτεθεί εκεί οπότε το κράτησα στην αποθήκη.
       Περίμενα την κατάλληλη στιγμή και το κατάλληλο μέρος για να το δείξω. Και ευτυχώς αυτή δεν άργησε να έρθει χάρη στην οργάνωση του Default 7 και τον πολύ όμορφο χώρο Pirée.


Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

''Μπερντές''


Donation mural, collaboration with ThisIsOpium.
Special Thanks to our friend Zie.



Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

''Karilena Marra'', acrylics on canvas, 75x105 cm, 2014

''Original Sin'', acrylics on canvas, 90x140 cm, 2014

Instalation View

''Anania''

''Traiana''

''Νεράντζια''
(λίγα λόγια για την έκθεση)

"O Nar γύρισε από τη Γερμανία. Δεν κατάφερε να γνωρίσει τον έρωτα ούτε εκεί. Του άρεσε το μυαλό της αλλά η πόλη εκεί δεν έχει ευκαιρίες και γύρισε στην Αθήνα που έχει πολλά εγκαταλελειμμένα κτίρια. Η κρίση έχει χτυπήσει τις τσέπες μας αλλά όχι τη δημιουργία. Ο Μάρκος γνώρισε τη Λένα και ακούνε νταμπ στεπ σε αυτοσχέδια πάρτι. Η Αθήνα τον Οκτώβρη είναι πιο ωραία από το Σεπτέμβρη. Το μαύρισμα του καλοκαιριού έχει ξεθωριάσει και η πόλη έχει πιο πολλά graffiti από ποτέ. Σε λίγα χρόνια ίσως να μην έχει. Ήδη έχουν αρχίσει και τα σβήνουν για να μοιάζουμε περισσότερο με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Αντίθετα, οι ξένοι που έρχονται εδώ ενθουσιάζονται με αυτό που συμβαίνει στους τοίχους μας και η μνήμη των φωτογραφικών τους μηχανών γεμίζουν από τα χρώματα των σπρέι. Βανδαλισμός είναι η αρχιτεκτονική και όχι οι μπογιές πάνω στα κτήρια. Είμαστε νέοι και έχουμε ακόμα όρεξη. Τα όνειρα μας τα ρουφάνε, αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Κάποιοι λένε ότι η Αθήνα είναι το νέο Βερολίνο. Ο Μάικ λέει πως το Βερολίνο είναι η νέα Αθήνα. Ίσως δεν στέκει τίποτα απ`τα δύο. Είναι σα να λες ότι η μπανάνα είναι ο νέος ανανάς.

Κάποιοι λένε πως η τέχνη του δρόμου δε χωράει στις γκαλερί και όταν μπει σε αυτές δεν είναι πια “του δρόμου” και ίσως έχουν δίκιο. Ίσως όμως να είναι και ο μόνος τρόπος για να διατηρηθεί αυτή η τέχνη που είναι τόσο εφήμερη. Είναι σα να κάνεις το νεράντζι γλυκό του κουταλιού. Το διατηρείς φρέσκο και έχει και αυτό τη γλύκα του.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες
WD | Nar | Cacao Rocks | N_Grams | Yiakou | Fotiz Ontas | Thisisopium | Billy 82 | Μάρκος Πετρακόπουλος | Zie | RTM | Zofos | Γιώργος Νέσης | Δημήτρης Ντόκος | ξ | Lo-tek | Junius Frey


Eπιμέλεια έκθεσης: Odette K.

@sarri 12, Athens, 8 October - 20 November


Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

''University of Michigan''










''Paros to Delos''


         Είσαι στην Αθήνα και χορεύεις με τον Παύλο τους ''Μορφίνι'' και το στρόμπο λάιτ σας τυφλώνει. Σου είπε ιστορίες απ το Παρίσι τότε που ήταν πανκιό, έκανε οτοστόπ και έπαιζε με τα ξεχασμένα απομεινάρια των παιδιών της Αφροδίτης. Έγραψε για την φωτιά στο λιμάνι στο χωριό που έκοψε το αυτί του ο Βαν Γκογκ. Σου έλεγε ιστορίες για τον Πολ Γκογκεν σαν να ήταν εκεί μαζί του και αγόραζαν απ τα παζάρια ξεχασμένους ιμπρεσιονιστικούς πίνακες. Τότε κατάλαβες πως η ζωγραφική επηρέασε την μουσική του. Μια ματιά σαν βροχή. Κι η μουσική την ζωή σου. Μια τελευταία προσευχή.  Κάνατε το παιχνίδι με την βλεφαρίδα που κάνεις μια ευχή και μαντεύεις αν έχει κολλήσει στον αντίχειρα ή τον δείκτη απ τον ιδρώτα του αμήχανου ερωτισμού. Δεν μάντεψες σωστά και έριξες την βλεφαρίδα τρίβοντας τα δάχτυλα στο στήθος της. Ευχήθηκες να βγει η βίζα και να πάς στην Αμερική και βγήκε. Αυτό το παιχνίδι δεν ισχύει αλλά είναι ωραίο ακόμα κι αν χάνεις. Το 08, που σας έδεσαν στην πρεσβεία στο Παρίσι την επόμενη της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου. Τότε με τον Άγγελο που έψαχνε αναρχικούς της CNT άλλα το μόνο που βρήκε ήταν χορεύτριες φλαμένγκο να κοπανούν τα τακούνια τους στο ξύλινο πάτωμα, τότε που έκλεψες ένα μήλο με τον νεκρό και τα χέρια σου έβγαιναν με δυσκολία απ τις τσέπες λόγο του κρύου, τότε που σε πήρε ο Χρήστος τηλέφωνο και σου είπε πως οι μπάτσοι χτύπησαν την Φιόρι και ο Αλέξανδρος πήρε την Φωτεινή να δει αν είναι Εξάρχεια, τότε που μεταφράζατε προκυρήξεις με τον Κρέοντα σε ένα καφέ με την Ντομινίκ στο τηλέφωνο να διορθώνει. Νόμιζα πως δεν θα την πάρω.
την πήρα όμως.
Στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ με ρώτησαν αν πάω για γκραφίτι, τους είπα πως είμαι καλλιτέχνης και τους έδειξα την κάρτα του επιμελητηρίου για να με πιστέψουν.
Ούτε και γω το πιστεύω.
Δίο Κυκλάδες είμαστε στη μέση του Ατλαντικού. Τσέκαρες να δεις που είσαι αλλά μόνο σύννεφα από κάτω και μια μέρα που δεν τελειώνει ποτέ στα 36 χιλιάδες πόδια.
Δεν πίστευε πως θα έρθεις σου είπε η Αμάντα που δεν της απαντούσες τα μέιλ το καλοκαίρι. Νόμιζε πως ήσουν ήρωας κάποιου βιβλίου ή ένα κόμικ σου είπε. Και συ νόμιζες πως η Αμερική είναι μόνο στις ταινίες.
Όλα ένα καλοστημένο σετ για κάποια χολιγουντιανή ταινία, όλα οικεία και γνώριμα. 
Σκιουράκια έχει εδώ αντί για γάτες, παχιά-παχιά ετοιμάζονται για τον χειμώνα.
''Η Ελλάδα είναι ωραία, οι Έλληνες είναι το πρόβλημα'' είπες στον Βασίλη και εκείνος απάντησε με μια ατάκα του Τσαρούχη, νομίζω ''Το σκηνικό είναι πολύ όμορφο, η παράσταση είναι βαρετή''.
Πρόδωσες τον Προύστ όμως. Γιατί;
 Ο Φουτούρα, ο Ραμμ Ελλ Ζει, ο Ντόντι, ο Φάμπ 5 τα ίδια δεν έκαναν;
Εδώ περπατάς στο δρόμο, χαμογελάς στους αγνώστους και ανταποδίδουν, δεν γυρνάνε το βλέμμα αλλού. Εδώ ξεχνιέσαι και δεν σου κλέβουν την ουρά στο ταμείο. Εδώ περνάς τον δρόμο δίχως να κοιτάξεις δεξιά κι αριστερά. Εδώ στα ντουζ δεν μιξάρεις το ζεστό με το κρύο μέχρι να βρεις την τέλεια θερμοκρασία, εδώ τα καζανάκια έχουν διπλή λειτουργία κάτω για το χοντρό πάνω για το ψιλό. Εδώ όλα είναι μεγάλα.
Ο τοίχος με τούβλα σαν αυτούς που έβαψε ο SEEN το 83. Πόσο δύσκολο να κάνεις ευθείες; Στο κρύο τα κανς δεν δουλεύουν καλά και η μπογιά δεν στεγνώνει σε 3 λεπτά. Δεύτερο βράδυ καθόσουν στό ίδιο τραπέζι με την Kashink και τον Tristan Eaton και μιλούσατε για το πως καταπολεμείται το τζέτ λάγκ. 
Μπουρζουά λέει ο Μόφου, περιτριγυρισμένος από απίστευτα έπιπλα που αν είχες σπίτι θα τα ήθελες όλα μέσα του.
Ήρθε και ο Ιάσονας απ`το στρατό να σε βρει, πήρε πτήση απ το Σιάτλ, ο τρελός. Στο στρατό με βοηθούσε πάντα και μετά το ίδιο.
Κάποιοι φίλοι απ τον στρατό μένουν για πάντα. Όχι όπως ο Περάκης με τον Αλεξάκη απ`το Παρίσι του Λούφα και παραλλαγή. 
Πήγατε και στο Ντιτρόιτ και ακούγατε στην διαδρομή ένα παράξενο τραγούδι για ένα αυτοκίνητο ανοιχτό στη παραλία, για μια βόλτα με μια παρέα που δεν χρειάζεται κανείς τους να μιλάει, μονάχα ο καθένας να κοιτάει όπου γουστάρει. 
              Η Ελένη είχε την ιδέα να κάνεις μια έκθεση με φωτογραφίες σαν του  Αντρέα Γκαρσκυ με την θέα απ τις τουρμπίνες της αιολικής ενέργειας που ανεβαίνεις και τους δίνεις ζωή. Γιατί όχι;
        Βόλτα στο μουσείο και αισθάνεσαι τόσο λίγος όταν βλέπεις την ζωγραφική των προηγούμενων αιώνων, ακόμα και την αμερικάνικη, τους ινδιάνους με τα τατουάζ να υποδέχονται τους αποικιστές ζωγραφισμένοι με αναγεννησιακό τρόπο και σύνθεση.
Μια φωτογραφία της Φρίντα που τόσο ήθελες να μοιάσεις. Έπρεπε να γοητεύσεις τον Τρότσκι όμως πρώτα, να διαβάσεις Μαγιακόφσκι μαζί του και να θαυμάσεις τον Γλέζο, να θυσιάσεις λίγο χρόνο απ το μακιγιάζ  για να ακούσεις τον λόγο του, εκεί ήταν το κόλπο, όχι στην πούδρα και τις πλεξούδες.
         Η Άρτεμις έφερε ένα βιβλίο για την τοιχογραφία του Ριβέρα στο Ντιτρόιτ και συ της είπες πως τον ξέρεις απ' τον Φαϊτάκη, τρομερός. Είπε την ιστορία για τον διευθυντή του μουσείου που έφυγε στην Ευρώπη να σώσει τους πίνακες απ`τα χέρια των Ναζί. Μάζεψες τα κόκκινα φύλλα των δέντρων που δεν είχες ξαναδεί και ξεκίνησε το τοιχάκι. Στο κτήριο του κύριου Σαμ απ`την Λακωνία, νομίζω δεν του άρεσε πολύ αυτό που έκανες αλλά ''ωραία τα χρώματα, αυτό είναι Ελλάδα'', είπε. Ήθελες να είναι σε ένα πλαίσιο με καμπύλες για να μοιάζει με αναμνηστικό σέβεντίζ στίκερ απ`την Ελλάδα κάποιου γραφίστα που του άρεσε το Ελ Ει Γούμαν των Ντόρς. Λίγο Πάρο, λίγο Δήλος, λίγο Παραπορτιανή, όλα τα 'βαλες. Έκανες τον οδηγό με το κίτρινο KRYLON με την παράξενη μαλακή βαλβίδα πολύ γρήγορα, σαν να το έφτυσες, σαν μπόμπ και σου άρεσε έτσι. Αλλά έπρεπε να το γεμίσεις με τα πέντε χρώματα και να λύσεις το Σουντόκου. Η αλήθεια είναι ότι δεν ταιριάζει καθόλου στο τοπίο του Μίτσιγκαν αλλά είχε πλάκα γιατί οι περαστικοί σταματούσαν και έλεγαν ''Ουοου! Λουκ Σαντορίνι'' και διόρθωνες ''Νοου Πάρος''. Έφαγες πιο πολλά σουβλάκια απ΄όλο το Ελληνικό καλοκαίρι, κερασμένα απ'τον ''Μεζέ'' δίπλα, που έπαιζε Νιρβάνα. Ευχαριστώ πολύ Δημήτρη και Σταύρο που ρωτούσες πως είναι τα Εξάρχεια τώρα, στεναχωρήθηκε κι αυτός με τον θάνατο του Ανεστόπουλου.
                              Ωραία είναι κι εδώ αλλά κρύο.
         
            Ευχαριστώ πολύ την Artemis Leonts και την Amanda krugliak απτο πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν που με προσκάλεσαν στο Global Graffiti Project και τον Vassilis Lampropoulos για την φιλοξενία. Ααα! και την Κορίνα!

Εις το επανιδείν...






THE GLOBAL GRAFFITI PROJECTMURAL PAINTING AND LECTURE BY ATHENS STREET ARTIST CACAO ROCKS

OCT 17-28: MURAL PAINTING, PANERA BUILDING, 777 N. UNIVERSITY, TIMES 

OCT 24: CACAO ROCKS LECTURE & DISCUSSION, CLASSICS LIBRARY, 2175 ANGELL HALL, 4PM


Street art has been booming in Athens, Greece since 2010, when austerity became the official economic policy of the country. The color-filled work of Cacao Rocks fills the city, and he has spearheaded large creative projects to fill abandoned factories and dull, downgraded neighborhoods with color, inviting artists from around the world to join him. Now in Ann Arbor, come watch him paint and talk to him about his interventions and collaborations, the street art scene in Athens, its highs and its lows, and the uses of street art as a ​​powerful form of expression and communication. 

Raised in the port of Piraeus near Athens, Greece, Cacao Rocks began experimenting with graffiti while living Corfu when he was 12, where he won a contest held by Greenpeace. A few years later, he took a break from street art to study French Literature in the School of Philosophy at the University of Athens. Meanwhile he worked on the side to construct sculptures of polyurethane, wool, wood, and found objects. In 2009 he took up video art and won the first prize in the National Film Festival Shoot It, and was a awarded a scholarship in Focus school of art, video, and photography. He started painting all over the city. Besides his work on the street, he has exhibited in galleries and museums in Mykonos and Athens, the UK, and Italy, among other places. He has participated in many street art and graffiti festivals in Greece and abroad.

Cacao Rocks is one of three internationally known artists visiting the University of Michigan this fall to paint new murals in downtown Ann Arbor as part of the Global Graffiti Project, a partnership between the Institute for the Humanities, the Modern Greek Program, and the History of Art. The project seeks to engage the campus and greater community with international artists who offer a global perspective on street art.






             


Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

''Myths of the near future''

''Les Amphores II'',
acrylics on camvas, 146x233 cm, 2016.

''Tinos II'',
acrilycs on camvas, 2015x134 cm, 2016.

''Michael Jackson'',
acrilycs on camvas, 142x221 cm, 2015-16.


      Λένε πως το 2027 θα ολοκληρωθούν τα έργα της Σαγράδα Φαμίλια. Tον Γαουντί, πάτησε το τραμ. Οι τεχνοκράτες υπόσχονται ότι ως τότε, όλος ο πλανήτης θα έχει ελεύθερο ουάι φάι και τότε δεν θα ζητάμε τον κωδικό στα μπαρ. Λένε πως ο πλανήτης θα ζεσταθεί και τo καλαμπόκι στο Ιλινόις θα ξεραθεί, η τιμή των ζωοτροφών θα αυξηθεί και μαζί η τιμή του κρέατος, το χρηματιστήριο θα καταρρεύσει πάλι αλλά δεν θα επηρεάσει αυτό την πραγματική οικονομία. Οι μύκητες θα γίνουν βασική πηγή πρωτεϊνών για τους οργανισμούς μας και επιτέλους ο πόλεμος για τα ορυκτά θα έχει τελειώσει. Ο ανταγωνισμός για την κατάκτηση του διαστήματος θα γίνει πλανητική υπόθεση. Η υπερθέρμανση του πλανήτη θα έχει επιβάλει την χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και τα σκέιτμπορντ πια θα πετάνε σαν το ''Μπάκ του δε Φιούτσερ''.  Οι υπολογιστές δεν θα έχουν πληκτρολόγια και οι οθόνες τους θα τυλίγονται σαν μια κόλλα χαρτί. Στην Αθήνα δεν θα έχουν καταφέρει να σταματήσουν το γκράφιτι αλλά θα έχει από μόνο του ξεπεραστεί. Η αρχιτεκτονική θα έχει εστιάσει έτσι κι αλλιώς, στο νομαδικό τρόπο ζωής. Τα κτήρια δεν θα έχουν πια θεμέλια και θα μπορούν να μεταφέρονται από τόπο σε τόπο, λόγο ανάγκης και τον κλιματικών αλλαγών. Η έννοια του δημόσιου χώρου δεν θα έχει την ίδια σημασία πια, τα πάντα θα είναι δημόσιος χώρος όπως πρώτα. Αναμνήσεις απ`το μέλλον δεν μπορούμε να έχουμε ούτε να κάνουμε όνειρα για το παρελθόν. Είναι μάταιο.
     Στις 3 Οκτωβρίου θα παρουσιάσω μια νέα σειρά έργων με τον τίτλο ''Myths of the Near Future'' στον χώρο της Borgia-Art στην Ζυρίχη.